Ben de kolay unutmadım seni,
ama bazı vedalar
ne söylense eksik kalır ya,
işte öyle bir sessizlikte gittim.
Suç mu, biraz yorgun düşmek?
Susuyorsun...
ama o sessizlik,
bin kelimeyi susturacak kadar gürültülü.
Sanki her harfin
önce içime, sonra boşluğa düştüğü
bir çığlık gibi...
Sana seslenmekten
bir deniz kadar yoruldum.
Her dalgam kıyına çarpıp
sessizce geri döndü.
Bir adım daha atsam
Her şey yerli yerinde şimdi,
Sen yoksun ve bu da tamam.
Eksik bir hikâyeydi belki,
Ama o eksikle ben oldum tamam.
Kalbim seni aramıyor artık,
Artık eskisi gibi yanmıyor içim.
Aynı boşluk var hâlâ,
ama içimde değil,
yanımda yürüyen bir gölge gibi sadece.
Varlığını unutmadım,
ama yokluğunu da sevmeyi öğrendim.
Her şey tam olunca değil,
eksildikçe başlar insan.
Bazen bir gidiş,
bir kalıştan daha çok öğretir.
Kaybetmek sanılırken,
Tamam olmuşum,
Suskunluğu öğrenmiş bir akşam gibi ağır;
Kimseye bir vicdan borcu bırakmadan
çekilmişim içimin kıyısına.
Tamam olmuşum,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!