Dinmeyen Kış Şiiri - Seyrani Göl

yalnızlığı seven biri değilim aslında
yalnızlığa alışmış biriyim sadece

kasım çöker bazen içime
boş kaldırımlarda sürüklenirken
ıslanmış bir afiş gibi çözülürüm

uzun geceler olur sonra
camın buğusuna adını yazıp silerim
sokaktan geçen rüzgâr
terk edilmiş bir kapıyı döver durur

ne yalan konuşayım
bazen de seni geldi sanırım

sonra sessizlik çöker odama
alışılmış birinin yokluğu
en çok geceleri büyüyormuş meğer

uzakta
köpek havlamaları böler geceyi
bir tren sesi geçer içimden
hangi ayrılıktır
hangi vedadır
kimse bilmez

ayaz vurur odamın duvarlarına
ellerim ceplerimde üşür uzun uzun
ne kadar örtünsem de
içimdeki kış dinmez

herkes güçlü sanır beni
oysa insan
en çok sustuğu yerden kırılırmış

gülüşümün altına sakladım bütün yaralarımı
çünkü bazı acılar
anlatılınca değil
susulunca büyüyor

bir akşamüstüydü her şeyin başlangıcı
ceviz dallarını rüzgâr kırmıştı.
o günden beri
içimde duran o eski kasım
hiç gitmedi benden

şimdi geceler uzun
şehir yorgun
ben pencere kenarında sessiz
dışarıda ayaz
sokak lambalarının altında savrulan yapraklar
uzakta köpek havlamaları
ve içimde
dönüp duran eski bir kasım
S.GÖL