Çözülme Şiiri - Seyrani Göl

bir şey oluyor ama anlamıyorum
olmak bile fazla geliyor artık
sanki varlık dediğim şey
yavaş yavaş geri çekiliyor içimden

kendime sesleniyorum bazen
ama ses dediğim şey de bana ait değil
boşlukla konuşuyor gibiyim
ben sadece duyuluyorum

yüzümü hatırlamaya çalışıyorum
hatırlamak bile uzaklaşıyor benden
harfler bir arada durmuyor
içimde her şey çözülüyor

bir ışık kalmıştı içimde
sonbahara dönen bir ağacın ışığı gibi
yapraklarından değil
köklerinden ışık sızıyordu
şimdi o da çekiliyor
beni aydınlatmadan uzaklaşıyor

Zemherler bitmiyor
içimden ayazlar geçiyor sanıyorum
ama geçecek bir “iç” yok
soğuk bile tutunacak yer bulamıyor bende

ve fark ediyorum
ben yok olmadım
ben hiç başlamamışım
sadece
ışığı bir anlığına taşıyan
ve nefesi kısa süreliğine hisseden
bir yokluk sanılmışım
S.GÖL