Çocukluğumun Çağrısı Şiiri - Seyrani Göl

Bu sabah
aynı rüyadan uyanır gibi
çocukluğum kapıyı araladı içimde.
Tozlu bir avluya döküldü güneş,
merdivenlerde unutulmuş sesler
yeniden ayağa kalktı.

Ne zaman büyüdüm bilmiyorum,
ama bir yerlerde
küçük bir çocuk hâlâ
koşmayı bırakmamış.

Annemin sesi değil artık hatırladığım,
içimde kalan bir sıcaklık.
Babamın gölgesi değil artık,
duvarlara sinmiş sabah serinliği.

Çocukluk dediğim şey
bir zaman değilmiş meğer,
insanın içinden hiç çıkmayan
yarım bir nefesmiş.

Bir oyuncağın kırık kolunda bile
hâlâ eksilmemiş bir dünya var.
Ben büyüdükçe değişen şey
dünya değil, bakışım olmuş.

Ne kadar büyürsem büyüyeyim
Kendime yaklaştıkça
uzaklaştığım çocukluğumu arıyorum.
S.GÖL