Çocukluğumun Nefesi

Yalın ayak bir ovada koşan çocuk misali,
Şiire sesin ve tının ne güzel yakışmış.

Bir ova, gökyüzüne uzanan uçsuz bucaksız bir nefestir;
Orada çocuk olmak ne güzel…
Hele bir de o tertemiz havayı
İçine çekebilmek…

Sanki dünya ilk kez kurulmuş gibi,
Toprağın kokusuyla göğü aynı anda duyabilmek;
Rüzgârın saçlarını değil, ruhunu okşadığı yerde,
Bir tebessüm kadar hafif,
Bir çocuk kadar özgür olabilmek…

İşte o an anlarsın;
Bazı mutluluklar anlatılmaz,
Yalnızca yalın ayak yürünür
Ve derin bir nefesle yaşanır.