Sessiz İndiham Şiiri - Sadık Akaltun

Bu hikâye bir gitmeyle değil, bir kalma biçimiyle başlar. İki insan vardır: birbirine bir dönem çok yakın, ama artık aynı dünyayı paylaşmayan. Ayrılık tek bir anda olmamıştır; daha çok sessizleşerek, cümleler kısalarak, bakışlar ertelenerek gerçekleşmiştir. Ama biri için bu kapanış bitmemiştir. Diğeri hayatına devam ederken, geride kalan kişi zamanı içinden yaşatmaya devam eder. Gündüzleri her şey “normal” görünür. İnsanların arasında yürür, konuşur, hatta güler. Ama şiirdeki “gündüz vakti alışılmış bir yüz taşırım” dediği yer tam da burasıdır: dışarıda işleyen bir hayat, içeride durmayan bir düşünce. Asıl hikâye gece başlar. Gece, onun için bir zaman değil bir geri dönüş alanıdır. Hafıza artık hatırlamaz; saldırır. En küçük şeyler—bir isim, bir kelime, bir sessizlik—büyüyerek gelir. Ve o kişi artık gerçek bir insan olmaktan çıkıp, zihnin içinde sürekli yeniden kurulan bir varlığa dönüşür. “Adını anmaya çekinir oldum” dediği yer de burasıdır: çünkü isim bile bir temas yaratır, ve her temas yeniden dağılmaktır. Bir nokta daha vardır: diğer kişinin hayatına devam ediyor olma ihtimali. Şiirdeki o kırılma, “belki şimdi bir başkasının nazarında…” diye başlayan bölümde ortaya çıkar. Burada asıl acı, kaybetmek değil; yer değiştirilebilir olmaktır. Bir başkasının hayatında yeniden “tam” hale gelme ihtimali, geride kalan kişinin içindeki eksilmeyi derinleştirir. Ve şiirin en ağır tarafı, aslında duygunun zirvesi değil, tükenişidir: “hâlâ sevmek.” Bu artık romantik bir sevgi değil; irade dışı bir bağlılıktır. Kişi, kendini bile ikna edemez hale gelmiştir. Mantık “geçti” der, çevre “zamanla geçer” der, ama iç dünya buna uymamaktadır. Çünkü bazı duygular geçmez, sadece şekil değiştirir—şiirin söylediği tam olarak bu. Son bölümdeki “seni bırakacak kudreti bulamayışım” ise hikâyenin düğümüdür: burada mesele karşı taraf değil, kişinin kendi içinden kopamamasıdır. Yani hikâyenin gerçek çatışması iki insan arasında değil, bir insanın kendisiyle arasındadır.