Gönlümün Sınırları Şiiri - Sadık Akaltun

Hangi bilet kesilir tek kişilik bir sürgüne?
Pusulası sen olmayan gemi hangi denizde yüzer?
Kiminle oturulur o hep sustuğumuz masaya,
Söyle, senin bıraktığın boşluğa hangi kalabalık sığar?

​Bir şarkı çalınsa şimdi yarım kalmışlığımıza dair,
Ben kulaklarımı tıkasam, kalbimin duymasını kim engeller?
En altı çizilesi satırları kime okur bu dil,
Senden gayrı hangi gözde mana bulur bu kelimeler?

​Sokağın köşesini dönsem, kokun sinmiş rüzgara,
Hangi mevsime sığınsam, yollar hep sana çıkar.
Bir gülüşün vardı; hani sağır bir dünyanın en güzel sesi,
Şimdi o sesi taklit etmeye kalksa, bütün enstrümanlar ağlar.

​Adının harflerini ezberlettiğim bu coğrafyada,
Hangi lügat açıklar senin yokluğunun dehşetini?
Bakışın ki, bir mısrada ömür tükettiren cinstendi;
Hangi şair cesaret eder artık yazmaya o gözlerini?

​Kime sarılsa bu ten, üşür kalır ayazda,
Kimin göğsünde aranır o kaybettiğim huzur?
Bu kalp seninle atmayı bir fıtrat bellemişken,
Başka bir kollar arasında nasıl ayakta durur?

​Hangi aynaya baksam, karşımda yine senin izin,
Dünya üzerinde senden başka bir insan daha var mı?
Gel de bu zifiri karanlığa bir fener yak,
Öğret bana; seninle dolmuş bir ruh, başkasıyla yaşar mı?

​Söyle ey yâr, öğret bu çaresiz kuluna;
Senden sonra açılan kollar, bir sığınak mı, yoksa mezar mı?
Ben ki seninle var olmuştum bu köhne dünyada,
Sen iyi bilirsin, sevdiğim varken nasıl başkasını nasıl seveceğim?
Bilmiyorum ben...