Affet Şiiri - Sadık Akaltun

Unuttuk bazen adını anmayı,
Gün koştururken kaybolduk içimizde.
Kalbimiz yoruldu dünya hesabıyla,
Bir sen kaldın susunca derdimizde.

Kalabalık olduk ama eksildik,
Adını az andık, çok şeyi büyüttük.
Affet bizi Resulullah! Biz unuttuk kendimizi belki,
Ama seni hiç gönülden sökmedik.

Bir lokma umutla yaşar bu kalp,
Bir selâmın yeter karanlığı bölmeye.
Biz büyük sözler kuramayız belki,
Ama gözümüz değer sana dönmeye.

Ne eski diller biliriz ne o büyük şiirler,
Bizimkisi biraz kırık, biraz yarım.
Ama içten bir "gel" deyişimiz var,
Duyan olsan anlarsın, ey Ahmed'im.

Sadık dediler bana, sözüm eksik çok,
Lâkin şüphe etmeyiniz sadâkatimden pek çok.
Adınızı anınca toparlanır içim birçok,
Derdime devasınız, gönlüme revasınız resülüm.