Gazel-i Nisyân Şiiri - Sadık Akaltun

Beni kimse anlamaz, ben de anlatmam zaten,
Sükût eder dilim, feryâdı gizler bir detten.

Şayet bir gün uzak düşsem, bil ki sevdam bitmedi,
O tahtta hâlâ sen varsın, gönlüm devrilmedi.

Gülüşün, sesin, gözlerin hâlâ hüküm sürer,
Lâkin o kraliçe artık ferman vermez, küser.

Ben kırmaya çalıştım içindeki şüpheyi,
Sen yıktın gönlümdeki iman köşküme benliği.

Affetmekti silahım, zannettin ki zayıflık,
Bil ki bir kez silersem, dönmez artık yazık.

Sevdam hâlâ içimdedir, ama izzetim ağır,
Gitme demem, lâkin git deme; kalbim yanar, sağır.

Nazik oluruz dedim, yarışmaz gönlüm kimseyle,
Takdir neyse Rabb'imden, akarız o nehirle.

Kaçmayı seçtim artık, zira sabrım tükendi,
Çabam bana gösterdi, ahmâklığım ne derindi!

Ne zaman anlarsın bilmem, belki yıllar sonra,
Saf bir kalple sevilmediğini gördüğün anda.

O vakit bir bakarsın, ne ben varım o yerde,
Ne eski ben, ne seni seven hâlim geride.