Ey yâr-i şinâs, ey beni sevmeyen,
Ey uğruna her cefâya razı olduğum sen!
Sen değil miydin beni iten bir hevesle,
Gerçek aşkı göremeyip gönlüne perde çeken?
Hiç tattın mı aşkın hakîkî lezzetini?
Hiç birinin gözlerinde seyr eyledin mi cihânı?
Ben eyledim eski sevgilim - sanma ki senindir.
Evet, senin gözlerindi, lâkin inkâr ederim hicrânı.
Verdiğin üstü kapalı rednâmelerle,
Her ne kadar inanmak istemesem de bu gönül nasıl ferâgat eder?
Keşke o herkese yağdırdığın sağanaklardan,
Bir damla düşseydi, bizde de açardı bahar.
Sahi papatya demiştin - "en sevdiğim" diye.
Bilirdim; o da belirsizdir, kader gibi ince.
Seni papatyaya benzetmem boşuna değil-
Tıpkı sen, o da "seviyorum-sevmiyorum" der gizlice.
Lâkin insanoğlu sadâkatte noksandır;
Papatya yaprakları biter, karar yine aşikâr olur.
Bizim hikayemiz de öyleydi - başı belli, sonu meçhul:
Belki sonuna varsaydık, papatyamda yaprak kalmazdı, olur mu?
Kayıt Tarihi : 7.04.2026 17:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Papatya genellikle masumiyet, aşk falı ve saf duygularla ilişkilendirilir. Bu şiirde de umut, sevgi ve belki de karşılıksız aşk temaları işlendi. Aynı zamanda “sever/sevmez” ikilemiyle kararsızlık ve duygusal belirsizlik yaşayan sevgiliye olan kırgınlık anlatılıyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!