Sessiz Mi Sessiz Şiiri - Zaman Hırsızı

Yalnız bir yıldızın, kâinatı aydınlatan zerresi;
Sessiz mi, sessiz…
Konuşmaktan yorulmuş içimden,
Dışıma baktığım kırık pencereden
Bir hayâlbaz…
Hissiz mi, hissiz.
Dilinde acı bir tat,
Elleri terli terli…
Ne diye zorlamış ki seni bu şaşkın serseri?
​"İçe dön...
Bir bak, içe dön!"
Diyen bir ses…
Bir de yüzüne kurulan
Sosyal, pis bir nefes.
Herkes… herkes işte.
O fânî,
Her zaman bilip bilmez,
Haklı sanır kendini.
​Susuyoruz… susuyorum.
Anlamalı;
Kulakları, gözleri…
Bunu;
Renksiz renksiz
Ve sessiz sessiz.
Duvarlar gibi boş, dümdüz
Susmalı.
​Pâre pâre yükselmeli,
Bu tatsız, ruhsuz sessiz.
Sadece gözlerin değil…
Belki de biraz açmalı kendini;
Sosyal hain, hissiz…
Raflarda kaybolan,
Paslanan, tozlanan bir hayale
Olur belki
Sensiz…
​Masumluğunu gizleyen gözler,
Sert bakışlar…
Bilirsin ben ve sen o güzel kuşlar,
Seni, güzel âşık sessiz...

Zaman Hırsızı