Sır Şiiri - Sadık Akaltun

Gece çöker, hatıralar dökülür birer birer,
Sessizliğin koynunda büyür o eski günler.
İçimde bir yangın var, her nefeste can yakar,
Ağla ey gözlerim ama sen yine de vakarla;
Sus da bilmesin özlendiğini.

​Hangi sokağa sapsam, ayak izlerin kalmış,
Bu şehir seninle doğmuş, seninle kararmış.
Adını her anışımda göğsüm daralır lakin,
Kilit vur diline, bu sitemi sakla canında;
Sus da bilmesin özlendiğini.

​O şimdi başkasına nefes, başkasına yar,
Bizim payımıza düşen koca bir sonbahar.
Dönüp de bakmasın ardına, gururumuz kalsın,
Bırak o bizi unuttu sansın bu koca kışta;
Sus da bilmesin özlendiğini.

​Beni haksız bilip gitsin, beni yalancı saysın,
Varsın kendi günahını benim boynuma yaysın.
Yeter ki bu derin sızıyı bir zafiyet sanmasın,
Dimdik dur karşısında, sakın rengini belli etme;
Sus da bilmesin özlendiğini.

​Aynalar bile unuttu artık o eski bizi,
Zaman kapatsa da geçmiyor açtığın o sızı.
Kalp haykırmak istese de o en tanıdık ismi,
Göm o feryadı içine, kimseler duymasın sesini;
Sus da bilmesin özlendiğini.

​Hükmü kesildi bu aşkın, kapandı o son perde,
Bir daha rastlaşmayız ne bugünde ne ilerde.
Şimdi bu dertle baş başa kalıp ölsek de serde,
Koru bu son kaleyi, yenilme o eski hevese;
Sus be yüreğim! Ben de biliyorum özlediğimi,
Sus da bilmesin özlendiğini.