Sessiz Sessiz Şiiri - Ömer Budak 2

Adını koyarsam eksileceğim korkusu var,
O yüzden suskunluğum büyüyor içimde.
Her sabah aynı hayata uyanıyorum,
Ama ben hep biraz geç kalmış gibiyim.
Aynı yüz, aynı beden, başka bir ağırlık,
Taşıdıkça kendime daha çok yabancılaşıyorum.

Kimse sormuyor, ben de anlatmıyorum,
Çünkü kelimeler beni hep yarı yolda bırakıyor.
Bir yerden sonra kalp ses çıkarmaz,
İnsan sadece dağınık kalır.
Toparlamak ister ama elinde kalır her şey,
Düşmediğini sanırsın, oysa çoktan düşmüştür.
Ben düşüşümü derine yaptım,

Sessiz sessiz yavaş yavaş, kimse görmeden.
Ne yaşadığımı biliyorum ne yaşamadığımı
Hiçbir şey sormuyorum da.
Kimseye söylemedim ne olduğunu,
Çünkü ne olduğunu ben de bilmiyorum.
Bildiklerim hep yarım,
Cümlelerim hep ucu kaçık.
Bildiğim tek şey şu
Bir yerden sonra insan kırıldığını fark etmiyor,

Sadece toparlanamadığını hissediyor,
Eline aldıkça dağılan bir hal gibi.
Dağıldıkça susuyor,
Sustukça içi daha çok duyuluyor.
Konuşsam hafifleyecek sanıyorum,

Ama her kelime
Aynı yere dönüp çarpıyor.
O yüzden içimde tutuyorum
Tutmak iyileştirmiyor ama
Dağılmayı geciktiriyor.
Güçlü durduğumu sanıyorlar,
Çünkü hala ayaktayım.

Oysa ayakta olmak,
Düşmediğim anlamına gelmiyor.
Ben düşüşümü içime doğru yaptım,
Kimse görmesin diye yavaş yavaşça.
Şimdi bu büyüyen şeyle yaşıyorum,
Adını koymadan,
Anlatmadan,
Her gün biraz daha büyümesine izin vererek.