**Acılarım Kanıyor**
Sessiz bir gecenin sinsi koynunda,
İçimde bir yerde acılarım kanıyor.
Sözler düğümlenip kalırken boğazımda,
Gözümden dökülen her yaş yanıyor.
**Acı Veda**
Kirli sokaklardan yavaş yavaş ayrılıyorum.
Sert rüzgarlar yetim yüzüme çarpıyor.
Eski dostlukları yıkık köprülerde bırakıyorum.
Ağır adımlarla puslu yollara düşüyorum.
Kelimelerin paslı bıçakları parçalıyor benim hüzünlü yüreğimi.
Dökülen yeminler fırtınanın yuttuğu çürük yapraklar gibidir.
Gerçek onur karanlık yağmurlara direnen yaralı bedenlerdedir.
Adam olmak laf değil, ateşe tereddütsüz yürümektir.
Ucuz kahramanlık destanları yazılıyor yırtık kağıt parçalarına.
Ağladım anne…
Gözümün bendi yıkıldı bu gece.
İçimdeki barut patladı.
Korkumdan sakladığım o yaşlar
Yanaklarımı yaka yaka aktı.
Gözbebeğinde donmasın bu kristal damlalar,
Kirpiklerinde titreyen o hüzünlü meşale.
Gök kubbe yıkılsa da eğilmesin boynun,
Toprak eritmeden önce bu yorgun bedeni.
Sen ağlama ki solmasın bahçemde güller,
Yavaşça esen bir rüzgar gibi...
Söyle, bu sevdanın adı mı ölüm?
Gözlerimden uçar uyku hevesi,
Dağıldım rüzgârda savruldu külüm.
İçimi üşütür hasret nefesi,
Ağlıyorsam yaşıyorum,
Bilin ki bu gözyaşı acizlikten değil.
Kurumuş bir dal gibi kalmıştım orta yerde,
O damla düştü de can geldi tenime.
Ağlıyorsam yaşıyorum,
Söndü kalpteki ateş; gölgeler sardı yolu.
Soldu cennet bahçesi; kırıldı ümit dalı.
Sustu sevdalı bülbül; çöktü dağlara gece.
Yandı sinemde sızı; düğümlendi her hece.
Bitti ömrün baharı; esti yaban bir rüzgar.
Yokluğunun kilit vurduğu bu paslı kapıda,
Zaman ağır bir sarkaç gibi göğsümü deler.
Gölgenin sığındığı loş duvarlar küskün,
Seninle soluduğum o eski nefesler susar.
Boş kalan sandalyede yankılanır adımların,
Zihnimin paslı çarkları döner fırtınalı bir girdapta.
Çözülmeyen bulmacaların en kördüğüm yerindesin.
Dağılmış düşüncelerimin arasında yankılanır adın.
Hangi yöne baksam sisli bir uçuruma varır yolum.
Aklımın en karmaşık labirentinde yankılanıyor sesin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!