Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

güze tutunamayan sözlerim var
kışı gözleyen savaşlarım,
çelik kabzanın ışıltışında ayaklanıp
secdeye durmuş hallerim.

sus masalları doldurduğum kadehim var

bir gün o uzak evler de soğur
kırılır aynalar,
dağılır kelimeler.
gövdesine istiflenen hayat susar,
unutulur
kurulan yer sofrasında sancılar,

..pencereden seyrine daldığım,
çisil çisil yağan yağmurun,
ruhumun kapısına vuran tıkırtısı eşliğinde yazıyorum sevgili günlük. ..
dünya pembe gözlüklerinin camını sileli hayli oldu.
gri gökyüzü altında kalmışcasına huzursuz günlerden, amacını yitirmiş saatlerden ışık hızıyla
hiçbir şeysiz geçip gidiyor insanlar..

akşamdan kalma turuncu ellerim
daldığım yerler hep dağınık,
hep bi silik buz grisi..
uzakta gülümserken sesler
yakında sessiz gün yası.
gül yüzlü bir evren açılırken

gri yollar çizili şimdi
ipeksi teninde,
sevda tuğlalarında, başka harçlar.
şurada,
şu göl kıyısında
bir yürek çöküntüsüne gömülü,

düşsek şimdi
uysal bir akşamın koynuna
lekesiz
boy boy yaşamı tutsa ellerinde
bulansa kalemin kırık ucu
külsüz, kızıl mürekkebe dokunsa.

konuşmadan konuşuyoruz şimdi,
tam orada, bak!
sokak lambasına yaren duvar dibi,
köşebaşı yalnızlığına paralel.
duyamadan birbirimizi duruyoruz,
yokuştaki taşa düşman sel gibi,

yaza evrilirken can artığı mevsim
soğuk almış cümlelerim..
gelincik tarlalarına yayılmış
mülteci ırgatlar
elleri gece yanığı
elleri kirpik karası,

.....
sevdayı, perondan kalkan
son trenle uğurlamanın üzerinden
hayli zaman geçmişti.
bir kaç küfü üstünde anı,
bir kaç damla, biraz da karalama..

...
yoktu ki acelemiz
sessizce geçiyorduk
sen benden ben senden,
usulca içimizden..
çağlıyordu nehirler