Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

katıksız puslu bir seher..
küçük deliksiz ölümden zoraki ayrılıyor,
aralanmak istemeyen gözlerim.
tan yeri kavuşmamış,
aralık perdeden sızmıyor henüz aydınlık,
kuşların çok sesli korosu yankılanıyor yarı karanlık odamda, 'bu denli sevinmeleri hala tuhaf '...

bahara yüzünü dönmüş papatyaların solması,
çıkmaza sürüklüyor yürek bahçelerini.
bu kendini bilmez dünyanın eylemleri
yarım bırakıyor içimizin birikmiş sözlerini..
aydınlık-karanlık savaşlarından,
bir başınalığın karmaşasından gayrı

sen..
yolumun ve kayıp zamanın
belirsiz yoldaşı,
alfabemin yaprak döken sekiz harfi.
araf bir mevsime adım atılıyor.
insanların aldatıcı anlam arama çabasını

gün eteğini çekipte
akşam sefaları sönünce yol boyu
anasonlu şiirler döker,
sesin aksini, sessizlikle örtüp
yastık altı gücenik keselere gizler,
avuçlarımın suskusuna sarılır,

belki de bir sesim,
sesinin tellerinden düşmüş
kayıp bir mısra izi,
güne bakanlara aldırmayan
sabah düşen çiy tanesi.

...
hiç gelmeyen birini
uğurladınız mı?
sızlayan yastık yüzlerinin
gelip geçici değil de,
delip geçici kokusunu?

h'iç kanaması bu!
damarlarımda ki mavi'den
serçeler havalanmadan,
doksan bir milyon saniye
önceydi...

vazgeçmiş,
...yorgun bir şehri giydin üstüne,
yağmurdan daha ağırdı
yüksünmedin,
bardaktan boşalırcasına giydin..
....sağanak bir yokluk doldurdu

yaman bi direniş seninki de sevgili!
koynunda faniliğe inat
mavi bi umut,
boynunda
kıldan ince hülyalı bi rüya
daralıyor işte gök tezgahında

hüznüm...
o ki merhemi kirpiğin,
mum misali içe eriyip yakan...
şal olup omzun örtüsü
hâl olup ömrün törpüsü,
iki yol arası yazgımın yazısı