Hani Düşsek Öylece Şiiri - Özlem Çay

düşsek şimdi
uysal bir akşamın koynuna
lekesiz
boy boy yaşamı tutsa ellerinde
bulansa kalemin kırık ucu
külsüz, kızıl mürekkebe dokunsa.
sararan yangınların
üstünü çizse hani
hiç yanmamış gibi
yansısa o gül çehreye
ışığın el değmemiş,
hani o kırılmamış hali.

bulunmasa cismim,
hani görünen bir yolda yürümese,
çamurlu ayakların yorgunluğu,
kendine bilenmiş yargıların izi
sivrilmiş dillerin içe batan pençeleri
silinse ardım sıra.
yalpalamasa demirden zırh
d/eşilmese sine
düşmese çelik mızrak
d/ilenmese hani yâre cümle.

kentin gövdesini
fersah fersah kanırtırken,
ve yüzünü örterken o karanlık
gecenin ürpertisinde
silinse nefesim,
dalga boyunu aşan sancılar
sokak lambalarının
ürkek mahcubiyetine sinse.
unutarak uyansa
rüyalarından şehir,
inkara kıyam dursa kaldırım
kansa lekesiz taşlar
inansa hani titreyen umuda...⚘

....özlemcay/

mart/yirmi beş