Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Dünya tek bir sözcük olsaydı, “anlam” derdim.
Çünkü insan, yaşadıklarını değil; yaşadıklarına verdiği anlamı taşır.

Şoklar içinde ama hayattayım…
Yaş, baş, kılık kıyafet derken insanın bazı dosyaları kapatmış olması gerekiyor sanıyordum.
Meğer ruh hâlâ deri ceket giyip sahneye çıkabiliyormuş :))
YİTİK sandığımız bazı ruhlar, meğer hâlâ bir gitar solosunun peşindeymiş. :)

Belki de insanı hayatta tutan, üzerindeki yapraklar değil; yapraksız kaldığında bile toprağın altında devam eden hikâyesidir.
Bahar biraz da kaybettiğimiz yerlerden yeniden doğmayı bilmek değil midir...

Demek ki mesele odanın varlığı değil, o odada hâlâ esebilen bir iklimin kalması… Bazıları içinde koca mevsimler taşır ama tek bir yaprak bile kıpırdamaz. :)

Bir şair göçtüğünde geride onun baktığı pencereler kalır.
Ahmet Telli de bize kendi penceresinden baktığı dünyayı bıraktı.
O pencereden artık yine hüzün, sevda ve insan geçecek. Allah rahmet eylesin...

Ey denizden ürküp dağlara sığınan Yitik…
Sana bir haberim var;
dağların da derinliği vardır,
sadece aşağıya değil, yukarıya bakarak kaybolursun. :))

İnsan, kalbinin görünen tarafında değil,
kimseyi sokmadığı arka odasında saklar kendini.
Orada bir mevsim vardır.
Sessiz.
Derin.
Sadece kendine ait…
Ve belki de insanı insan yapan,
tam olarak o saklı iklimdir.

Bahçeden topladığım ıhlamurları kurutup kavanozlara koydum.
Asmanın yapraklarını da toplayıp salamuraya yatırdım.

Bir şeyleri saklamayı öğrendim hayattan;
kokusunu, tadını, hatırasını…
Ama insanın en büyük bilmecesi şu:
Biriktirdiği nice güzelliğe, zamanı geldiğinde dokunabilecek mi?

Kavanozlar bekler, yapraklar dinlenir, mevsimler döner…
Biz ise geleceğe küçük umutlar bırakırız;
tadına varmak nasip olur mu, bilinmez.

Biraz eksik, biraz tamam..
İnsan zaten çoğu zaman ikisinin arasında bir yerde duruyor..

Beni sorarsan; hayatın ‘güncelleme bekleniyor’ bildirimini görmezden gelen bir haldeyim.

Ya sen, nasılsın?