Senin İzin Duruyor Şiiri - Gülay Özdemir

Senden Kalan İz

Seni sevdiğim an,
heybemden birer birer döküldü kirli yüzlü, yapay insanlar.
Anladım ki, gerçek bir sevda, kalabalıkları değil,
yalnızca bir yüreği çoğaltır.

Kimi sözünün eri olamadı,
kimi karakterinin.
Maskeler düştü zamanla;
ben ise,
bir tek senin gözlerinin doğruluğuna inandım.

Senden kalan yeri kimse dolduramadı.
Çünkü bazı insanlar gider,
bazıları eksilir;
ama bazıları,
insanın içinde ömür boyu tamamlanmayan bir cümle olur.

Takvimler yılları sessizce eskitti. Mevsimler kaç kez değişti,
kaç bahar geçti,
kaç sonbahar döküldü avuçlarıma...
Ama kalbimin en dokunulmaz yerinde hâlâ senin izin duruyor.

Bazen gecenin en sessiz vaktinde adını söylemiyorum.
Korkuyorum,
sesim sana değil de yokluğuna ulaşacak diye.
Yine de içimden geçen her dua, sessizce sana varıyor.

Bil ki,
hayat bana nice yüzler gösterdi.
Kimi gelip geçti,
kimi iz bırakmadan kayboldu. Ama sen,
yalnızca sevdiğim biri değil;
ömrümün en derin yerine adını yazan tek hikâye oldun.
05.08.2026
~ Gülay Özdemir ~