Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Bahçeden topladığım ıhlamurları kurutup kavanozlara koydum.
Asmanın yapraklarını da toplayıp salamuraya yatırdım.

Bir şeyleri saklamayı öğrendim hayattan;
kokusunu, tadını, hatırasını…
Ama insanın en büyük bilmecesi şu:
Biriktirdiği nice güzelliğe, zamanı geldiğinde dokunabilecek mi?

Kavanozlar bekler, yapraklar dinlenir, mevsimler döner…
Biz ise geleceğe küçük umutlar bırakırız;
tadına varmak nasip olur mu, bilinmez.

Biraz eksik, biraz tamam..
İnsan zaten çoğu zaman ikisinin arasında bir yerde duruyor..

Beni sorarsan; hayatın ‘güncelleme bekleniyor’ bildirimini görmezden gelen bir haldeyim.

Ya sen, nasılsın?

yönünü kaybetmekten önce,
yön sahibi olduğunu sanma hâlidir.

İnsan bazen
kendi seçmediği sandığı yolların içinde
en çok kendisiyle karşılaşır.

Sonra aynaya bakar;
“Beni buraya hayat getirdi.” der.

Oysa hayat,
sadece açık bıraktığı bir kapının önünden geçirmiştir onu.

İçeri giren de,
çıkmayı unutan da kendisidir.

Oysa senden tek bir damla istemiştim
Sana kocaman bir deniz sunmak için
Şimdi gidiyorsun
Git...

Var gitme benden,
Bir şiir daha yazalım yaraya..

Bazı şiirler yıllara direnmez; yıllarla birlikte derinleşir.
Her dönüşte başka bir cümlesinde kendimizi bulduğumuz şiirlerdir eskimeyenler.

Aynı, Şükrü Erbaş'ın
ÖMÜR HANIMLA GÜZ KONUŞMALARI şiiri gibi.

Bir cümleme rastladım eskiden kalma ;

"..Hadi kalk yalnızlık oldu. Daha çok suskunluk var gezilecek.." demişim.

Aradan onca zaman geçmiş. Ben değişmişim belki ama o cümle, hâlâ aynı yerden bakıyor bana.

Kendi kıymetini başkalarının terazisinde tartanlara öfke değil, merhamet gerekir." demiş yazar.
Ben ise dönüp kendime baktım.
Neden öfkenin yerine merhameti koymayı hiç düşünmedim?
Üzerine uzun uzun düşüneceğim bir soru bıraktı bana. Haydi bakalım.. çık işin içinden..

.... kendimizden başka bir canın iyiliği için hayata yalvardığımızda doğuyordu insanlığımız.

-Azra Kohen-