Ekosistem Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

Ben bir kadına âşık olmadım.

Ben,
adını bilmediğim bir mevsime tutuldum.

Sen geldiğinde,
hava değişirdi.

Denizin rengi başka olurdu.

Rüzgâr,
başka türlü eserdi saçların arasından.

Martılar,
sanki yalnız sen geçerken alçalırdı gökyüzüne.

Ben seni sevmedim yalnız.

Sende yaşayan her şeyi sevdim.

İyot kokusunu...

Islak taşların sessizliğini...

Gelgitlerin sabrını...

Yakamozun,
karanlığa inat yanan ışığını...

Çünkü sen,
bir insan değildin yalnız.

İçinde denizlerin dolaştığı bir kıtaydın.

Ben de,
o kıtanın isimsiz bir canlısı.

Belki kıyına tutunan bir yosun...

Belki derinlerinde kaybolmuş bir balık...

Belki göğünde bir anlığına görünen göçmen bir kuş...

Bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum:

İnsan,
bir iklime uzun süre kalbini bırakınca,
kanı bile o havaya alışıyor.

Sonra mevsim değişiyor.

Göç vakti geliyor.

Herkes gidiyor.

Bir tek,
gidemeyenler kalıyor.

Ben kaldım.

Çünkü bazı canlılar,
başka sularda yaşayamaz.

Başka rüzgârları tanımaz.

Başka göklerin altında
nefes almayı öğrenemez.

Sen gittin.

Ardından yalnız bir kadın gitmedi.

Deniz çekildi.

Martılar sustu.

Rüzgâr yönünü değiştirdi.

Ve ben,
o gün öğrendim:

Bir insan bazen
bir insanı kaybetmez.

Bütün bir ekosistemi yitirir.

Sonra yıllarca yaşar.

Ama yaşamak,

eskisi gibi
hayatta olmak değildir.