dervişhan şanımdır, dert işindeyim,
bir ahın gölgesinde seyrindeyim.
adını zikreden her nefesimde
ateşle su arasında gerçeğindeyim.
düşsem de kalksam da hep peşindeyim,
hani bu sondu yüreğim,
bir daha acı çekmeyecektin?
hani kapatmıştık defterleri,
adı bile geçmeyecekti bazı gecelerin?
yalan söyledin bana,
bir sana yandım ben,
gecenin en koyu yerinde,
ay ışığının bile çekindiği sokaklarda
adını fısıldayarak yürüdüm.
rüzgar saçlarını getirdi burnuma,
kaybetmek, her zaman yok olmak değildir,
gidenin ardında bıraktığı izdir belki,
sessiz bir rüzgar gibi dolaşır odalarda,
ve gecenin kalbine usulca siner.
zaman, unuttum derken bile hatırlatır,
yaşamak da,
mücadele etmek de sonu belli
bir yolculuktur
ama yine de değerlidir.
çünkü sabahın ilk ışığı
mürekkepi biten dolma kalemin !
sonuna yazılı kaldı
mutluluğum.
belli ki o da kalmayacak
komşunun
bir fincan kahve
sensiz yaşamak.
öyle anlatılacak bir şey değil,
insanın içinden eksileni inkar etmesi gibi.
gözüm yolu beklemiyor artık,
ihtimallere bakıyor.
söylemeden gitmiş ya sonra.
hikaye tam orada başlıyor zaten.
öyle kapıyı çekip çıkmak değil bu,
insanın içinden birini
sessizce eksiltmek gibi.
yaşamanın mutluluk değil;
kabulleniş, çaresizlik
ve devam edebilme hali olduğunu
söylüyorum
içimde hala bir sızı varken bile
sen'le bağımı koparmadan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!