Sen Gül Ben Yaşarım Şiiri - Mustafa Alp

sen benim somurtkanlığıma bakma,
o benim eski alışkanlığım.
çocukluğumdan kalma,
biraz eksik sarılmalardan,
biraz yarım kalmış gel'lerden.

sen gül.
gül ki dünya yerini hatırlasın,
gül ki sabah dediğin şey
sadece saat olmasın.

güne merhaba de,
hatta bağırarak de,
utanma.
çünkü sen sustukça
güneş bile tereddüt ediyor doğmaya.

sen güneşsin çünkü ,
yakarsın demiyorum,
ısıtırsın.
üşümüş yerlerime dokunursun,
adını koyamadığım karanlıkları
usulca dağıtırsın.

sen sevgi’sin,
öyle kitaplarda anlatıldığı gibi değil,
elinin içi kadar gerçek,
bir bardak çay kadar sıcak,
ve bazen.
tam da en olmayacak yerde gelen bir iyi ki.

sen aşk’sın,
ama öyle büyük laflarla değil,
küçük anlarda saklı.
mesela bir bakışta,
mesela omzuma düşen saçında,
mesela gitme demeyişinde.

sen umut’sun,
gecikmiş bir tren gibi belki,
ama yine de gelen,
insanı beklediğine değdiren.

ben mi?

ben senin yanında,
şımarık bir çocuğum işte.
dizlerim yara,
ceplerim boş,
ama kalbim sana dolu.

ve yemin ederim ki.
bu şehir ne kadar kalabalıksa,
ben o kadar yalnızım sensiz.

üzerime sinen kokun var,
zamanla silinmeyen,
hatta bazen
beni bana bile unutturan.

naftalin kokmadan
eskimek istiyorum seninle,
çekmecelere kaldırılmadan,
hatıra diye saklanmadan…
yaşanmış olarak kalmak istiyorum.

toprağa verilmeyi bekleyen bir ruhum var,
doğru.
ama sen varken
yaşamak ağır basıyor ölmekten.

iki damla gözyaşı taşıyorum kirpiklerimde,
düşmesin diye tutuyorum,
çünkü bilirim…
bir düşerse arkası gelir.

geç kalmış kollarım var,
sarılmayı yeni öğrenen,
ve her defasında
biraz daha acemileşen.

yoluna yolcu olmak isteyen bir sevgim var,
valizi yok,
haritası yok,
ama yönü hep sana doğru.

ve bir de.
seni bekleyen bir yüreğim var,
öyle sabırlı falan değil,
aksine sabırsız,
ama yine de bekliyor işte.

çünkü bazı bekleyişler,
insanı tüketmez.
insanı ,insan yapar.

o yüzden diyorum ya,
sen benim somurtkanlığıma bakma.

sen yine de gül sevgilim,
ben sana bakarak
hayata alışırım.