Sen Gittin Ya Şiiri - Mustafa Alp

sen gittin ya
bir şehrin bütün ışıkları aynı anda söndü sanki
ne kaldı geriye
birkaç solgun hatıra
bir de adını anmaya korkan dudaklarım

sen gittin ya
sokaklar eskisi gibi değil artık
kaldırımlar beni tanımıyor
adımlarım yabancı
geceler ,geceler benden daha karanlık

bir sigara yakıyorum mesela
dumanı bile sensiz dağılmıyor
her nefesimde biraz daha eksiliyorum
sanki içimde bir yer
ısrarla seni saklıyor

sen gittin ya
yaşananların hiçbir anlamı kalmadı diyorsun
haklısın belki
ama ben hala o anların içindeyim
bir bakışında takılı kalmışım
bir gülüşünde yarım kalmışım

deniz kenarına iniyorum bazen
dalgalar bile suskun
rüzgar adını fısıldamıyor artık
oysa eskiden
her esinti seni getirirdi bana

sen gittin ya
ben kendime de geç kaldım
aynada gördüğüm adam
tanımadığım bir yabancı şimdi
gözlerimde senin gölgen
ellerimde yokluğun

bir tren kalkıyor içimden
her gece
her seferinde sana varıyor
ama sen
hiçbir istasyonda inmiyorsun

sen gittin ya
anladım ki bazı ayrılıklar
bir vedadan ibaret değil
bir ömür sürüyor
ve insan
en çok kendi içinde kayboluyor

ben şimdi
yarım bir cümlenin ortasında yaşıyorum
sonunu getiremiyorum
çünkü sen gittin ya
cümleler bile sensiz tamamlanmıyor

ve bil ki
bir gün dönersen eğer
her şey yerli yerinde olmayacak
ama ben
yine aynı yerimde olacağım
seni bekleyen o eksik adam

çünkü sen gittin ya
ben hala gitmedim senden…