Sen Gidince Eksildim Şiiri - Mustafa Alp

sen gittin ya.
öyle kapıyı çekip çıkmak gibi değil bu,
bir evin içindeki sesi de alıp gitmek gibi.
duvarlar hala yerinde
ama içimde yankı yok artık.

sen gittin ya.
anlam dediğimiz şey de seninle gitti.
çünkü bazı şeyler
iki kişiyle tamamlanır
biri eksilince
hayat cümle olmaktan çıkar.

ben şimdi
sana kurduğum cümlelerin
yarısını yutuyorum her gece,
yarısı boğazımda düğüm.
konuşsam yokluğun cevap veriyor,
sussam içim bağırıyor.

bir çay demliyorum mesela
iki bardak alışkanlıkla.
sonra birini lavaboya döküyorum,
çünkü yokluğun bile
fazla geliyor bana.

sokaklardan geçiyorum,
adımlarım bana ait değil artık.
biz yürürdük buralardan
aynı taşa takılıp gülerdik.
şimdi ne taş aynı,
ne ben.

insan nasıl bu kadar azalır
bir başkası gidince?
nasıl olur da koskoca dünya
tek bir yokluğa sığar?
ben hala çözemedim.

sen gittin ya.
ben de biraz gittim kendimden.
aynaya bakıyorum
yüzüm tanıdık
ama içimdeki
tam bir yabancı.

ve şunu öğrendim.
gitmek mesafe değilmiş,
bir kalpten çıkıp
bir daha hiç uğramamakmış.

şimdi sorarsan
anlam neydi? diye.
ben derim ki,
anlam, sen vardın diye vardı.
sen gidince
her şey
sadece hatıra oldu.

ve hatıralar.
insanı yaşatmaz sevgili,
sadece
yavaş yavaş
eksiltir.

✍️