desem ki sana
rüzgarın omzuna yaslanmış bir akşamda
deniz kokusu gibi geldin aklıma.
desem ki
bu şehir gürültüsünü bırakıp
bir ödül verilse alfabeye
en parlak harfleri sorsalar bana
hiç düşünmeden
adının gölgesinde duranları seçerdim.
çünkü bazı harfler vardır
sen o kadar bensin ki,
ayrı yaşamak zor be gülüm.
sanki göğsümün ortasından
bir parça kopmuş da
yollara düşmüş gibi.
dün başka bir şeydi sevgilim.
insan sabaha senin sesinle uyanınca
çayın bile tadı değişiyormuş meğer.
perdeyi aralayınca güneş değil de
sen doluyormuş odaya.
şimdi anlıyorum.
ben senelerdir hayal kurduğum
bu evde sensiz yaşlandım.
öyle büyük bir ev de değil aslında,
iki pencere,
bir küçük balkon,
sensizliğimi anlamadın,
sessizliğimin çığlık olduğunu duymadın.
gözlerime çöken akşamları
sabah sanıp geçtin yanımdan.
ben her gece adını
yağmur bulutu gibiyim şimdi.
öyle göğün herhangi bir yerinde gezinip duran, rüzgarın önüne kattığı sıradan bir bulut değil.
ben, içine bir vedanın bütün ağırlığını almış,
yıllardır yağamayan bir bulutum.
sen yine beni mutlu bil,
öyle anlat kendine,
bir çay demle mesela
ve de ki,
şimdi gülüyordur.
söylemesi zor ama
insan en çok neyi özlediğini
hep geç fark ediyor
ben mesela
gidişine değil
ait olmadığın toprakta durdukça,
içindeki ses kısılır.
insan her yerde yaşayabilir
ama her yerde yeşeremez.
kök, sadece tanıdığı toprağı tutar.
başkasının kalıbına girmeye çalıştıkça,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!