Öyle İşte Şiiri - Mustafa Alp

yazdıklarımı yaşadım sanıyorlar ulan.
ne bilsinler,
ben bazen hiç yaşayamadıklarımın
yasını tuttum mısralarda.

bir kadının saçını okşayamadım mesela,
ama geceler boyu
saçlarından memleket yaptım kafamın içinde.

bir çocuğun baba deyişini duymadım belki,
ama kaç şiirde
yetim bıraktım kendimi.

insan bilmediği şeyin şairi olur bazen.
ben en çok da
eksik kaldığım yerlerden konuştum.

çünkü insan,
yaşadığı kadar değil,
içinde ukde kalan kadar yanıyor be agop.

geç kaldıklarım var.
bir tren gibi dumanı kalmış içimde.
istasyona vardım,
hayat çoktan kalkmış.

birilerine kal diyemedim mesela.
gururum vardı.
ama sonra anladım ki
gurur dediğin şey,
insanın kendi boğazına geçirdiği görünmez urganmış.

gecikenler var.
öyle insanlar tanıdım ki,
tam sarılacakken geldiler.
ben çoktan kırılmışım.

bir mesaj gibi gecikti mesela.
numara doğruydu ama
içimdeki adam taşınmıştı çoktan.

gelmeyecekler var bir de.
en acısı onlar değil biliyor musun?
en acısı,
hala bir gün gelir diye kapıya bakmak.

insan bazen bir sesi özlüyor ulan.
bir nasılsın'ı.
bir omuza yaslanmayı.
sonra gidip meyhanelerde
bardaklara anlatıyor derdini.

ben çok içtim be agop.
ama hiçbir rakı
bir insanın yokluğunu sulandırmıyor.

gelse bile
beni bulamayacaklar var.
çünkü ben artık
eski ben değilim.

insan çok kırılınca değişmiyor sanıyorlar.
yok be.
insan kırıldıkça sessizleşiyor.
sessizleştikçe de
içinden başka biri çıkıyor.

bir zamanlar sevdiğim şarkılar bile
yabancı şimdi bana.
aynaya bakıyorum,
yüzüm tanıdık.
ama ruhum başka birinin kiracısı olmuş sanki.

öyle işte.

ne tam küstük hayata,
ne de bağlandık.
bir elimiz gitmekte hala.
bir elimiz kalmakta.

şimdi herkes beni şiir sanıyor.
oysa ben
yarım kalmış bir küfrün devamıyım sadece.

ve bilsinler ki,
bazı insanlar ölmez.
sadece içlerinden çekilir hayat.

geriye bir sigara dumanı,
bir boş sandalye
bir de geceleri uyutmayan
üç beş mısra kalır.

öyle işte ulan.
öyle işte.

✍️