Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Suya,
mutlu bir çocuk resmi çizmek istiyorum.
Göğe dürüst bir adam,
toprağa olgun bir ihtiyar.
Her ne yaşamışsa doğumdan, ölüme
Öyle mutlu, öyle bahtiyar.

Sen hiç
gaz lambasıyla ilkokulu köyde bitirip,
okuluna devam etmek için şehre göçmek zorunda kalan bir çocuğun
sokak lambalarını ilk gördüğünde
gözlerini kırpıştırışındaki masumiyeti gördün mü?

Küçükken
babamın tesbihinin imamesi andırırdı imamı
Biraz büyüdüm bu ezan oldu
Sonra selaydı
En son hatırladığımda imam,
hepimizden sonra babamın mezarının başında kalandı.

Haykırır tabiat.
Fışkırır nimetler topraktan.
Ve gök ağlar.
Yaşı su olur bağırlara.
Bir kelebek.
Birgün ömre sığdırır her şeyini.

Dün sabah yatağımdan,
uzun zamandır hiç olmadığım kadar mutlu kalktım gündüze.
Anladım ki;
muhtaçlığım hoş bir yüze imiş, koyu bir sohbete.
Rüyamda,
daha önce hiç tanımadığım, görmediğim biri.

Ne edep kalmış ne namus.
Büyük, küçük bilmez meydan.
El kim, cep kimin belli değil;
Çıkar için yok sayılır vicdan.

Sen kim, ben kimim?

Artık insanlıktan çıktım,
Kendimden bile korkuyorum.
Gelmeyin üstüme, yazık bana,
Ben de bir anadan, bir babadan doğdum.

Beni de severek büyüttü ailem,

İnsan bir,
İnsan iki,
İnsan üç…
Sanki bir oyun, insan olmak ne kadar güç.
Dikkat edin, insan özne burada.
İnsan dört,

Bugün kafam iyi.
Bilmiyorum;
yaşadıklarımdan mı,
yoksa içtiğimden mi?

Efkarlı bir türkü ıslığımda.

İstanbul sisli,
İstanbul uykulu bu gece.
Yarı aygın,
yarı baygın sanki.
Çeyrek açık kirpikleri
göz kırpıyor sadece.