Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Verimlisi, verimsizi.
Humuslusu, killisi değil mesele.
Mesele,
Toprak seni buyur ettiğinde
Ona bedeninle beraber getirdiğinde.
Toprak muhtaç mı sanıyorsun ete kemiğe.

Kulak nasihat dinler,
Göz ibretlik görür.
Ağız beden için yer,
Ayak niyetince yürür.

Dil hakikati söyler,

Hayatımda hiç kimseyi eleştirmekten geri durmadım.
Dostluklarını, arkadaşlıklarını, sevdalarını kaybetmek adına hep doğru bildiklerimi onlarla paylaştım.
Hep yanlışlarını arkalarından değil yüzlerine söyledim.
Her zaman yaradanıma dua ederken bana bir, diğer kullarına bin ver diye dua ettim.
Hiç kimseyi kıskanmadım, hor görmedim.
Kendi karakterimin çizgilerini oldukça kalın ve oldukça şeffaf çizmeye çalıştım.

Hayat ne garip şey!
Kendini yazarsın,
roman sanarlar;
içini dökersin,
derler güzel bir şiir.
Bilmezler

Mutluluk; kıskanılır.
Tadına varmayı bırak,
daha gönlüne dokunmadan yarı yolda önü tıkanır.
Dost sandıkların,
yüz buruşturur.
Aşk sandıkların,

Birgün
hayat kahvesinde defterim dürülüp,
yenik bir tavla oyuncusu gibi koltuğumun altına sıkıştırılacak elbet
Belki
cam bardaklı çaylarımdan
Güneş'in yakamozu sürülmeyecek avuçlarıma

Neylersen eyle!
Eylendiğine
değmez bazen.
Nasipsiz yazgıların;
Mürekkebi bitik,
Kalemi silik olur.…

Ne âlâ dünya!
İnsan insan üstünde.
Altta kalanın canı çıksın,
Üste çıkan çok yaşa.

Güçsüz sessiz, mağdur;

Neden kötüler iyileri bulur hep
merhametsizler merhametliyi
Neden çirkinler güzeli
zalimler yufka yürekliyi

Neden savaşlar barışlarda olur

İnsanlıktan çıkmış,
şahide ne hacet?
Hayvan görse öte durur, hayvanada eziyet.
Nefes alan canlı desen, temiz havaya yazık
Renk yakışmaz kimine, vermeye ne niyet.
Ne can bilir ne canlı,