Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Kâh aç yaşadım, kâh tok;
Aş uzatanım olmadı.
Yüzüm hiç gülmez mi diye,
Bir Allah’ın kulu sormadı.

İyi oldum, çoğaldım;

Bir, ikisi yok bu işin,
Matematik dersi değil hayat.
Sıfırla sıfırı topla dersin,
İki der yüzüne bakarak.

Şaka yapmıyorum ne yazık,

Acelen ne dedi bir gün hayat
Dur hele iki laflarız.
Bir sigara yaktı kendi,
bir de bana uzattı.
İşte yakış, o yakış...

Şiir tadında bir öyküydü bu.
Cümle bendim,
mısra sen.

Her dörtlükte bir,
her dörtlükte bizdik.

Sıradışı bir sırrın sıradan çocuklarıydık biz.
Adımızı kimse bilmezdi.
Kalabalıklar arasında sessizce yürür,
Varlığımızı hiç kimse umursamazdı bile.

Ne iz bırakma telaşımız vardı hayata,

Bir tutam hasret koyuyorum suya öpüp.
Selam yolluyorum sana, parmaklarımdan süzülen son damlayla.
Biliyorum;
seni bulacak bir gün, herhangi bir yerde,
o son damla su,
o son öpücük.

Bir çay demle can suyundan.
Bir türkü söyle efkârlı olsun.
Biraz sohbet dosttan düşmandan
Birde bakış yüreğime dokunsun.
Öyle bir bak ki gözlerimin içine
Dilim lal olsun nutkum tutulsun

Gözlerinin içine yuva kurmak istiyorum,
Kirpiklerini her açtığında gündüzüm olsun,
Kapattığında gecem.

Gözlerinin yeşili,
Uçsuz bucaksız dağlarım;

Dost dost diye aradım durdum,
Meğer dost yokmuş, aramak boşuna.

Dost zannettim, yanıldım, sustum.
Menfaat ehliymiş dost sandıklarım da.

Şaşmaya görsün pusula
Dönmeye görsün göz
Hiddeti düşman başına
Ne güç kalır ne güçsüz..

Ateş sarmaya görsün çam