Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Sırtını
geçmişe yaslamış bekliyordu gelmesini geleceğin.
Şu anı öemsediğinden midir?
yoksa yüzünü çevirdiğini mi bekliyor işte o muamma.
Yorgun gözleri denizin yakamozuna dalmış
çehresi mutlu, mutsuz bir çelişki arasında.

Sultan mı oldum sandın dünya saltanatına?
Taht tahta, sen tahta.
Bilmez misin, her ağaç kurur;
Kimi yatık, kimi ayakta.

Bu ciddi tavrın ne, kim bilir?

Sanki bir yanım boş gibi
eksikmiyim neyim kendime
Gelsen diyorum hadi
Tam etsen beni kendimle
Bilirsin aşkta beceriksizim
Gel demeye takatsiz dilim

Yalnızlığım ve sevdiğim kadın,
Tanıştırayım sizi.

Aslında çok önceden tanışıyordunuz,
Sadece birbirinizden haberiniz yoktu.

Bağdaş kurmuş hayat karşımda
Sesinde ne feryat ne figan
Yanık bir türkü dolamış diline
Ne söz umurunda ne makam.

Herkes sussun sıra bende diyor,

Tarlaya ekilen tohum gibiyiz biz,
toprakla beslenir,
yağmurla susuzluğumuzu gideririz.
Güneş büyütür bizi,
dolunayda birbirimize sarılır, dinleniriz.

Ne süpürge saçlı kadınlar vardı;
Elleri nasır,
Yüzleri gün karası,
Gözleri çakır…
Örtülerinin altından
Alınlarına inen ter,

TOPRAK
Kimler geldi geçti şu yeryüzünden.
Kimler benim dedi de sedası kalmadı.
Nefsine meyledip aldanma gönül!
Ne baba yiğitler aldı da toprak doymadı.
Layıkıyla yaşa sana bahşedilen hayatı

Ben Türkoğlu türküm.
Asrı zamana cesaret yazılmış adım.
Boyunduruk bilmem zelve kırarım.
Soğan ekmeğe talim der,
Yine de özgürlüğe koşarım.
Mazlumla dertlenir, ağlarım.

Neden bu uğraş, bu çaba
Mutlu olmak için mi?
Mutlu olan var mı hiç,
Söyle, sen mi yoksa ben mi?

Gün bilmez, gece bilmez