Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Diyorlar ki;
Hep hüznü yazıyorsun.
Hep, acı ve gözyaşı var mürekkebinde.
Ne yapayım?
Mutluluk geldi de biz mi buyur etmedik içeriye.
Biz mi sevinç nidaları atıp,

Neyim kaldı gülden gayrı
Bahçem çiçekler açmıyor
Dikenler elime batmış
Gülüm artık hiç kokmuyor

Akmıyor sular çeşmemde

Dilimde duasın,
Duamda arz,
Arzımda hep sen varsın;
Sensin Yaradan’dan niyaz.

Penceren umuda açılır,

Yalnızlık da güzelmiş be,
En azından ağlamayı öğrendim.
Yıllar yılı içime attıklarımı,
Damla damla dökmeyi öğrendim.

Kimseye söyleyemediğim ne varsa,

Mevla'dır sevdamız oğul.
Peygamberdir yoluna baş koyduğumuz.
İnsandır baş tacımız oğul,
Diline, dinine bakmadan saygı duyduğumuz.
Atadır saydığımız oğul.
Büyüğü büyük bilmektir edebimiz, hayamız.

Korkma
Yüzünü dönme yüzüme
Hangi hırsız çaldı seni
Hangi gece kapını bana arkadan kapattı
Madem el olmayı bu kadar istiyordun
Git dedin de ben gitmedim mi

Yaşattıklarını yaşıyor insan!
Güzelse güzel, çirkinse çirkin.
Ne bir virgül eksik kalır cümlesinde,
Ne nokta;
ömür kitabı bittiğinde noksan.

Oy
oy benim dertlilerle dertlenen başım,
oy benim mutsuzlarla ağlayan göz yaşım.
Kendin düşünmezmisin bir gün olsun?
Oy benim çamurdaki altın taşım.

Doğmadığımı sanma külümden.
Oysa ben,
söndüğüm kadar soğudum,
Soğuduğum kadar güç aldım kendimden.
Sanma sürülmedi tarlam
ve

Hayat, oyun içinde bir oyun;
Başrolde daima insan.
Bazen dost yüzüyle çıkar karşına,
Bazen de en sinsi düşman.

Rolü biten çekilir usulca kenara,