Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Hiç kimse;
Hiç kimsenin,
Hiçbir şeyi değildir aslında.

Sadece;
Yolları bilinçli ya da bilinçsizce kesişmiş

İşimiz mi var, yoksa biz mi işiz?
Biri bizi işliyor mu, yoksa işleyen biz miyiz?
Her olgunlaşan ham değil miydi önce?
Ham kızarırdı, sonra pişti.
Olgunlaştıkça kızarıp pişenler miyiz?

Hoş geldin,
Baharı kıskandıran yeşil gözlü kadın.
Nice dağ başı kar altından,
Kardelensin güneşe el sallayan.
Umudun yakasında bir elin,
Diğer elin ellerime çok yakın.

Kimse anlamadı seni,
En yakındakiler bile.
Anlatma artık kendini;
Sözün varmaz olmuş hiçbir gönle.

İyi misin? Şükret.

Ağır ağır gelir hüzün.
İç gürültüsü, sonra soğuk bir ter.
Gözler buğulanır önce;
Sel suya karışır, sonra yürek.

Geçmiş ile geleceğin savaşıdır.

Kapat gözlerini içimdeki çocuk.
Bırak düşlerin onun olsun.
O sevsin,
o gülsün.
Bırak sen yerine bir başkasını koysun.
Sen dünsün,

İnsan da iki “CAN” vardır.
Biri “RUH”,
diğeri “BEDEN”
İkisi uyum içerisindeyse huzur ve mutluluk doğar;
aksi halde ikisini de mutsuzluk boğar.
Doyumları ve öncelikleri farklıdır.

Yan yana iki çınar
Çağ açıp, çağ kapatmışlar
İki buruşuk el
hayata beraber kafa tutmuşlar
Yüzleri kırış kırış
saçları bembeyaz

Sükut eylemiş gökler, ay gecede küskün.
Sürgün yemiş iki yıldız, yüzlerinde hüzün.
Savrulurlar bir o yana bir bu yana bulutlar
Neşeden yoksun, hatta ağlamaklı suratlar...

Bilse gözlerindeki parlağı, kapatırlarmı hiç

Sev diye emrolundu insan.
Sev ki gamzeler çıksın yüzlerde,
yanaklar al al olsun.
Gözlerin içi hep parlasın,
umutla baksınlar geleceğe.