Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Net olmaktan çıktı insan,
Ilık bir su gibi;
Ne soğuk ne sıcak.

Renk vermekten çekinir oldu;
Ne beyaz ne siyah,

İnsan var, gözleri güler,
İnsan var, sadece yüzü.
Gözleri gülen gerçekten mutlu,
Yüzü gülenin ise içi hüzünlü.

Herkes farkına varmaz bunun,

Halden anlamayanın taşı acıtmaz canı
Anlayanın gül ile vurması kadar
Doyurmaz insanı tüm dünyanın malı
Helalinle kazandığın bir lokma kadar.

Gün görmez dallarından ağaç dipleri

Unutulmakta güzel dostlar.
Gelecek mutluluklara engel değil
uğurda vedalara boyun bükmek,
yutkunmakta güzel.
Her ne yapıldıysa dostluk adına,
bilinmekte güzel

Hoş geldin

penceremin yaması sökük perdesinden odama
süzülen güneş

hoşgeldin...

Nasıl yani;

Benim köhne,
senin deniz manzaralı bir toprakta yatacak olman için mi bu kibrin?

Senin mezarıma martı,

Çirkine güzel deme; güzel gücenir.
Eğriye doğru deme; hakikat incinir.
Zalime yiğit dersen, mazlum bilenir.
Hak, hakikatindir, değerini bilen bilir.
M. ÖZGÖREN

Hala beş yaşında ömrüm.
Hala sokakta
misket ve gazoz kapakları toplamakta.
Nasılda
zamanı hızlandırdığımı sanardım
parkta bindiğim salıncakta.

Eskiden;
ben sana “hanım” derdim,
sen bana “efendi.”

Birleşik bir kelimenin
iki ayrı anlamıydık biz.

Aslında yerim yok bu dünyada,
Herkes benden köşe bucak kaçıyor.
Zararım dokunmadı hiç kimseye,
Adam olmanın bu dünyada harcı yok.

Hep verdim kendimi bildim bileli,