Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Mevsim güz,
güneş tepede, hava sıcak,
Başak sarı,
harman hazır, elde nacak.
Vira bismillah der tarlada recber,
Tırpan namlu, orak deste yapacak.

İnsan bazen;
unutulmuş bir şiir gibi hisseder kendini.
Ya da tozlu raflara kaldırılmış,
duygusal bir roman.

Hatırlanmak ister.

Neden yüzün gözümün önünden hiç gitmiyor,
Her ne yapsam yanımda sen varsın.
Daha yüz yüze iki kelamımız bile yok,
Nedir bu düş, nedir hayalimdeki telaşın?

Sesini duymadım hiç,

Herkes,
Kendi hayatının kahramanıdır.
Düşünmek,
Düşlemek,
Çalışmak ve yaşamak.
Önemli olan,

Bazı insanların
önce iyi yüzleriyle karşılaşırsın.
Tanıdıkça
diğer yüzleri belirir.

Sonra bir gün,

Bel verdi ömrüm yaş aldıkça,
Heybesinde taşıdığı yükler ağır.
Yıllar peşi sıra gelip geçiyor,
Geçen her gün ömre bağır çağır.

Artık mevsimler bir garip şimdi;

Bugün
Minik bir kız çocuğu dokundu yanağıma.
Parkta dolaşırken annesinin elinden kurtulup,
Yanıma kadar gelen minik bir çocuk.
İrkildim birden uykumdan,
Doğruldum birazda.

Hep gül!

Gül ki gamzelerin çıksın yanaklarında.
Dudakların uzasın inceliğine rağmen,
Elmacık kemiklerin belirginleşsin.
Gözlerin süzülsün,

Kimler geldi geçti şu yeryüzünden.
Kimler “benim” dedi de sedası kalmadı.

Nefsine meyledip aldanma, gönül!
Ne baba yiğitler aldı da toprak doymadı.

Bu gece çok yalnızım bilmediğim kadar
Hasretine dayanmak artık çok güç.
Gecemde bir karanlık var yanımda
Birde beni bırakmayan hasretin hiç.
Bir sen çalıyor saatimin yelkovanı.
Etraf sensiz, sessizlik bürümüş.