Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Geceleri seninle sevdim ben,
Gökyüzüne seni resmettim.
Bulutlar yüzün, yıldızlar gözlerin,
Aya sana bakar gibi baktım ben.

Sessizliği seni anar gibi dinledim,

Geceler diyorum…
Geceler neden kör ve sağır?
Cümle âlem görmüyor, duymuyor da;
bir ben mi görüyor,
bir ben mi duyuyorum?

Bana seni sordular.

Saçları karanlık,
Yüzü ay,
Gözleri nehir,
Yüreği yakamoz, dedim.

Gece tadında bir aşk istiyorum.
Sessiz, sakin yaşanılan…
Sıcak yaz gecelerinde ansızın esen
tatlı bir rüzgâr kadar serin,
ay ışığında denize düşen
bir yakamoz kadar dinlendirici.

Etraf karanlık, sessiz,
Sanki birkaç yıldız serpiştirilmiş yanına ayın,
Gökte belli belirsiz.
Köpekler havlıyor,
Çekirgeler ötüyor bir yandan.

Gülüşün kaldı yüzümde,
Hüznümü alıp gidiyorum.
Papatya beyazı her adımım,
“Seviyor, sevmiyor soruyorum.

Kaplumbağa bile benden hızlı,

Gitme dur!
Gidersen
Yaşımı koy gözlerinin üzerine.
Sensizliği anlatamam ben
Aynalarda bakamam kendime
Volkanıma söz dinletemem

Gökkuşağının yedi rengini yaşayacağım ömrüm boyunca.

Merak uyandırıcı,
yaratıcı olacağım SARI'da.
Eriştiğime mutluluk
değdiğine sıcaklık güneş tonumda.

Fırtına ile başladı önce.
Sanki, yıllardır birbirine hasret iki sevdalının buluşması.
Sarıldıklarında büyük bir gürültü koptu ve şimşekler çaktı.
Durmaksızın döküldü sonra gök yaşı.

Boynu bükük lale canlandı.

Bende ben kalmadı,
Ben seni neyleyim.
Erdin mi muradına,
Durma hadi, gül sevin.

Gönlüm senden el çekti,