Murat Özgören Şiirleri - Şair Murat Özgören

Yalnız bir gece!
Issız bir ben yine.
Ay tutuk,
Karanlık ise gölgede.
Bir ıslık dilime dolanık,
Gözlerimde perde.

Gitme dur!
Gidersen
Yaşımı koy gözlerinin üzerine.
Sensizliği anlatamam ben
Aynalarda bakamam kendime
Volkanıma söz dinletemem

Gökkuşağının yedi rengini yaşayacağım ömrüm boyunca.

Merak uyandırıcı,
yaratıcı olacağım SARI'da.
Eriştiğime mutluluk
değdiğine sıcaklık güneş tonumda.

Halden anlamayanın taşı acıtmaz canı
Anlayanın gül ile vurması kadar
Doyurmaz insanı tüm dünyanın malı
Helalinle kazandığın bir lokma kadar.

Gün görmez dallarından ağaç dipleri

Unutulmakta güzel dostlar.
Gelecek mutluluklara engel değil
uğurda vedalara boyun bükmek,
yutkunmakta güzel.
Her ne yapıldıysa dostluk adına,
bilinmekte güzel

Hoş geldin

penceremin yaması sökük perdesinden odama
süzülen güneş

hoşgeldin...

Hala beş yaşında ömrüm.
Hala sokakta
misket ve gazoz kapakları toplamakta.
Nasılda
zamanı hızlandırdığımı sanardım
parkta bindiğim salıncakta.

Herkes,
Kendi hayatının kahramanıdır.
Düşünmek,
Düşlemek,
Çalışmak ve yaşamak.
Önemli olan,

Bugün
Minik bir kız çocuğu dokundu yanağıma.
Parkta dolaşırken annesinin elinden kurtulup,
Yanıma kadar gelen minik bir çocuk.
İrkildim birden uykumdan,
Doğruldum birazda.

Bu gece çok yalnızım bilmediğim kadar
Hasretine dayanmak artık çok güç.
Gecemde bir karanlık var yanımda
Birde beni bırakmayan hasretin hiç.
Bir sen çalıyor saatimin yelkovanı.
Etraf sensiz, sessizlik bürümüş.