Toprağın Kadınları Şiiri - Murat Özgören

Ne süpürge saçlı kadınlar vardı;
Elleri nasır,
Yüzleri gün karası,
Gözleri çakır…
Örtülerinin altından
Alınlarına inen ter,
Tuzlu tuzlu akardı.

Ne kadınlar vardı…
Gençti; ama iki büklüm.
Ellerinde hep tırmık, hep orak;
Tarlada kalan son başakları
Toplarlardı.
Tohum gibiydi umutları.
Ömürlerini toprağa ekerler;
Büyütecek yağmur,
Sarartacak güneş ararlardı.

Ne süpürge saçlı kadınlar vardı;
Bağda bahçede sırtlarında beşik,
Bebeklerini yanlarında taşırlardı.
Dillerinde ninni,
Seslerinde umut…
Fistan giyerlerdi;
Bellerindeki kuşak nakışlı.
Hiçbir vakit “of” dememişti hiçbiri.
Ayakları kara lastik kokardı.

Akşam olur;
Yemek, çay, bulaşık…
Yün döşek serilirdi sedire.
Ne kadınlar vardı…
Siyah kemik taraklarıyla,
Saçlarını tararlardı yatmadan önce.
Perdenin aralık ardından;
Gözlerini göğe dikerlerdi,
Yıldız yorgan altı.
Kayan yıldızlarla birlikte
Dilek tutarlardı.
Öyle masum, bir o kadar da inançlı.
M. ÖZGÖREN