Toprağın Kadınları Şiiri - Murat Özgören

Ne süpürge saçlı kadınlar vardı;
Elleri nasır,
Yüzleri gün karası,
Gözleri çakır…

Örtülerinin altından
Alınlarına inen ter,
Tuzlu tuzlu akardı.

Ne kadınlar vardı…
Gençti; ama iki büklüm.
Ellerinde hep tırmık, hep orak;
Tarlada kalan son başakları
Toplarlardı.

Tohum gibiydi umutları.
Ömürlerini toprağa ekerlerdi.
Büyütecek yağmur,
Sarartacak güneş ararlardı.

Ne süpürge saçlı kadınlar vardı;
Sırtlarında beşik,
Bağda bahçede
Yavrularını yanlarında taşırlardı.

Dillerinde ninni,
Gözlerinde umut…
Fistan giyerlerdi;
Üstelik bellerindeki kuşak nakışlı.

Hiçbir vakit “of” dememişti hiçbiri.
Kara lastik kokardı ayakları.

Akşam olur;
Yemek, çay, bulaşık…
Yün döşek sererlerdi sedire.

Ne kadınlar vardı…
Uyumadan önce
Siyah kemik taraklarıyla
Saçlarını tararlardı.

Aralık perdenin ardından
Gözlerini göğe dikerlerdi en son.
Kayan yıldızlarla birlikte
Dilek tutarlardı.
M. ÖZGÖREN