Sır Çocukları Şiiri - Murat Özgören

Sıradışı bir sırrın sıradan çocuklarıydık biz.
Adımızı kimse bilmezdi.
Kalabalıklar arasında sessizce yürür,
Varlığımızı hiç kimse umursamazdı bile.

Ne iz bırakma telaşımız vardı hayata,
Ne görünme hevesimiz.
Sessizliğin sesiyle konuşurduk biz,
Kendi kendimize, kendi dilimizle.

Gece uykumuz ayaklanırdı rüyalarımızda;
Dünyaya değil, kendimize kafa tutardık belki de.

Yoksulluğumuzdu zenginliğimiz bizim.
Bir avuç umut saklardık yırtık ceplerimizde.
İçimizde yanardı;
Külü düşmeyen,
Kimsenin görmediği ateş bile.

Çok kaybettik,
Ama vazgeçmeyi hiç bilmemiş çocuklardık biz.
Uzundu yolumuz, heybemiz ağırdı.
Hiçbir yol eğmedi başımızı, nefesimiz kesilse de..
M. ÖZGÖREN