Nemrut ateşi Şiiri - Murat Özgören

İnsanlıktan çıkmış,
şahide ne hacet?
Hayvan görse öte durur, hayvanada eziyet.
Nefes alan canlı desen, temiz havaya yazık
Renk yakışmaz kimine, vermeye ne niyet.
Ne can bilir ne canlı,
varı yoğu bir kendi
Hep “ben “ diye diye
olmuş bencillikte efendi
Söz susar, zaman durur o sahneye gelince
Cümle canlı sırt çevirir
budur ona eziyet.
Yüzü yoktur gün görmeye,
derisi çoktan nasır
Ne astarı kalmış suratında,
ne tükürükle ıslanır.
Saman alevi kendi,
köz koru sönük kalır.
Sanki Nemrut’un ateşi İbrahim’e meziyet.
M. ÖZGÖREN