İlk Işık Şiiri - Murat Özgören

Sen hiç
gaz lambasıyla ilkokulu köyde bitirip,
okuluna devam etmek için şehre göçmek zorunda kalan bir çocuğun
sokak lambalarını ilk gördüğünde
gözlerini kırpıştırışındaki masumiyeti gördün mü?

Sen hiç
geceyi gaz lambasının sarı ışığında öğrenen bir çocuğun,
sokakları gündüz gibi aydınlatan lambalara
hayran hayran bakışını gördün mü?

Bir elinde babasının eli,
öteki elinde küçücük bir bavul…
Köyünü geride bırakıp
koca şehrin içine yürüyüşünü gördün mü?

Apartmanlar yükseliyordu gökyüzüne,
arabalar durmadan geçiyordu yanından.
O ise başını kaldırmış,
ışıklara bakıyordu.

Belki ilk defa
gecesi bu kadar aydınlıktı dünyanın.

Ama bilmiyordu o çocuk;
bazı ışıkların
insanın içindeki karanlığı aydınlatmadığını…

Bilmiyordu daha;
büyüdükçe sokakların kalabalıklaşacağını,
kalabalıklar arttıkça
insanın kendisini daha yalnız hissedeceğini.

Bilmiyordu…

Bir gün o sokak lambalarına
çocukluğundaki gibi hayranlıkla değil,
geçmişini hatırlayarak bakacağını.

Ve bilmiyordu o çocuk;
bir gün o küçücük bavula sığdırdığı çocukluğunu,
satır satır açıp
başkalarının yüreğine bırakacağını…