Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Bir gün mutluluk
Kapını çalarsa,
Ha bire bekletme kapıda.
Aç ulan yüreğini sonuna kadar.
Çünkü insanın en büyük hasreti,
Bir lokma huzur,

Çünkü insan
en çok sevdiğini düşünür soğuk gecelerde.
Ve en çok
adı dudaklarında kalan birini özler.

Ve ben

Ben ne Nazım Hikmet oldum
ne Ahmed Arif kadar yaralı bir ses,
ne Attilâ İlhan gibi gecelere yürüdüm,
ne de Can Yücel gibi asi bir kahkaha bıraktım dünyaya.

Ben şair değildim belki…

BEN SENİ SEVDİM

Ben seni sevdim…
Bir ömür boyu içimde taşıyacağım
en güzel şiir gibi sevdim.

Bir insanın değerini, okuduğu okul değil; kendini ne kadar geliştirdiği belirler.

Yaşar Kemal, Orhan Kemal ve Kemal Tahir, eksik kalan örgün eğitimlerine rağmen Türk edebiyatına ölümsüz eserler kazandırdılar.

Nazım Hikmet, Orhan Veli, Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar, Cahit Zarifoğlu, Attilâ İlhan, Can Yücel, Oğuz Aral ve Latif Demirci ise bize şunu gösterdi: Başarıyı yalnızca diploma değil; çok okumak, çok düşünmek ve üretmek getirir.

Bu memlekette
kimse kimsenin umurunda değil aslında.
Herkes bir tiyatro kurmuş kendine;
seviyor gibi,
üzülüyor gibi,
düşünüyor gibi...

Varlığınız var ya,
huzurun adı oluyor içimde.
Bir ev değil sadece,
bir dünya kuruyorsun sessizce.

Eşim diyorsun…

Ellerini değil yalnız,
o ellerin ardındaki yangını sevdim ben.
Bir yüreğin vardı,
geceyi sabaha bağlayan
sessiz ve dirençli…
Ben seni orada sevdim.

Kitap okurum ben,
öyle gösteriş için falan değil,
içimden eksik olanı tamamlamak için.

Çay demlerim sonra…
demi koyu olacak,

Saklanmanın en iyi yolu
fazla görünmektir, biliyor musun?

Kalabalıkların tam ortasında mesela,
yüksek sesle gülmek,
herkese selam vermek,