Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Güne gülümseyerek başlamak
bir alışkanlık gibi değil
bir direniş gibi duruyor insanda

küçük bir hareket
dudakların kenarında

İnsan,
kendisi kadar kırılan
birine rastlayınca
susması bile değişiyor.

Sevmek diyorsun ya,

Kimi Selam Gibi Kimi Kurşun Gibi

Aradan çok zaman geçer bazen…
Bir yaz eksilir ömründen,
bir kış oturur omuzlarına.
Bir iki insan geçer içinden hayatın;

Gönlünün gösterdiği yoldan gitmez insan,
aklını kullandığını sanır da
kendinden uzaklaşır adım adım.
Bir aynaya bakar sabahları,
yüzünü görür
ama kendini göremez.

Masum deliliklerim vardı, doğrudur,
bir odanın köşesinde unutulmuş
eski bir sandalye gibi
sessiz, kırık, ama hâlâ kendini taşıyan.

Çürümüş pas tutmuş vicdanlara

Yaradan dan sonra değil belki,
ama bir insanın en çok secde ettiği şeydir bazen
bir kadının gülüşü…

Bir bakışıyla
şehirlerin ışığı değişir,

Bensem…
giden
senden önce

bil ki
bir gün

Özlem dediğin nedir ki sevgilim,
bir tren gecikir bazen,
bir şehir uzar insanın içinden geçerken.
Ama sana varamıyorsa kalbim,
bütün yollar biraz yarımdır.

Sonra kendi kendime dedim ki:

ölsem,
haberi olmayacak insanlara
bu kadar içten sarılmaya değmez.

Rastlantı dedikleri şey
bir garip yazgıdır kardeşim,
dağ başında ansızın çıkan duman gibi,
bir tren düdüğü gibi gecenin bağrında.

İnsan,