Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Güne gülümseyerek başlamak
bir alışkanlık gibi değil
bir direniş gibi duruyor insanda

küçük bir hareket
dudakların kenarında

İnsan,
kendisi kadar kırılan
birine rastlayınca
susması bile değişiyor.

Sevmek diyorsun ya,

demiştim sana
beni ararsan
belki eski bir istasyon kahvesinde bulurdun
dumanı yüzüme çökmüş
geceyi sigara gibi içen adamlardan biri olarak

Gönlünün gösterdiği yoldan gitmez insan,
aklını kullandığını sanır da
kendinden uzaklaşır adım adım.
Bir aynaya bakar sabahları,
yüzünü görür
ama kendini göremez.

Masum deliliklerim vardı, doğrudur,
bir odanın köşesinde unutulmuş
eski bir sandalye gibi
sessiz, kırık, ama hâlâ kendini taşıyan.

Çürümüş pas tutmuş vicdanlara

Bensem…
giden
senden önce

bil ki
bir gün

Yaradan dan sonra değil belki,
ama bir insanın en çok secde ettiği şeydir bazen
bir kadının gülüşü…

Bir bakışıyla
şehirlerin ışığı değişir,

Özlem dediğin nedir ki sevgilim,
bir tren gecikir bazen,
bir şehir uzar insanın içinden geçerken.
Ama sana varamıyorsa kalbim,
bütün yollar biraz yarımdır.

Sonra kendi kendime dedim ki:

ölsem,
haberi olmayacak insanlara
bu kadar içten sarılmaya değmez.

Rastlantı dedikleri şey
bir garip yazgıdır kardeşim,
dağ başında ansızın çıkan duman gibi,
bir tren düdüğü gibi gecenin bağrında.

İnsan,