Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

SADECE

Durur atışları yorgun kalbimin.
Ruhum ölür, bedenim ölür;
Ben ölürüm...
Bir sen kalırsın içimde.

Aradan çok zaman geçer bazen…
Bir yaz eksilir ömründen,
bir kış oturur omuzlarına.
Bir iki insan geçer içinden hayatın,
kimi selam gibi,
kimi kurşun gibi.

Sen çiçek ol sevgilim,
bir mayıs akşamı gibi düş sokaklara…
Kirli kaldırımlara inat
gülüşler bırak insanların avuçlarına.

Bir çocuk sevinsin senden,

Hayatı ölçmek için yanlış cetveller kullanıyoruz çoğu zaman.

Kimin seni aradığıyla, kiminle yürüdüğünle, hangi unvanı taşıdığınla, hangi kapılardan geçtiğinle.

Antoloji Sayfalarında Altı Yılın Ardından Dostlara Mektup
İnternet dünyasında kültür, sanat, edebiyat ve şiire gönül veren insanların buluştuğu önemli adreslerden biri olan ⁠ yıllardır nice dostluklara, nice güzel kalemlere ev sahipliği yapıyor. Benim için de Antoloji sayfaları yalnızca şiirlerin paylaşıldığı bir yer değil; sevginin, saygının, dostluğun ve emeğin değer gördüğü büyük bir gönül meclisi oldu.
Bugün Antoloji sayfalarında altı yılımı doldururken geriye dönüp baktığımda, en çok insan ilişkilerinin güzelliğini hatırlıyorum. Çünkü burada bir gelenek vardır: Güzel bulduğunuz bir şiiri okur, beğendiğiniz bir yazarı takdir eder, onun emeğine bir tebrik yorumu bırakırsınız. Belki küçük görünen bu davranış, aslında bir şairin yüreğine dokunan büyük bir destektir.
Yıllar içinde gördüm ki; samimi bir takdir, yerinde bir olumlu eleştiri, bir yazarı daha güzel eserler üretmeye motive ediyor. Özellikle gençlerin sevgiyle desteklendiğinde nasıl üretken, nasıl saygılı ve nasıl umut dolu olduklarını görmek beni her zaman mutlu etti. Çünkü gençliğin beklediği şey çok büyük değildir: Tatlı bir dil, güler yüz ve insan yerine konmak…
Bugün çevresindeki gençlerden saygı görmediğini söyleyen birçok insanın önce kendisine şu soruyu sorması gerektiğine inanıyorum: “Ben gençlere sevgi ve değer veriyor muyum?” Çünkü sevgi gösterilen yerde saygı da filizleniyor.
Bizler Antoloji’de yalnızca şiir paylaşan insanlar değiliz. Bizler; dostlarının derdine üzülen, sevincine ortak olan, birbirini candan destekleyen insanlarız. Bazen elimizden bir şey gelmese bile, bir dostun sıkıntısını paylaşmanın bile kıymetli olduğunu biliyoruz. Sanırım Antoloji’de gönül köprülerinin bu kadar hızlı kurulmasının nedeni de budur.Antoloji sayfalarında yeni yetkili olmuş genç bir şair gördüğümde bunu asla görmezden gelmem. Mutlaka bir tebrik yorumu yazarım. Çünkü desteklenmenin ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Antoloji; emeğe, bilgiye ve edebiyata gönül vermiş yazarlarla, şairlerle dolu bir dünyadır. Burada öyle güzel dostluklar edindim, öyle değerli insanlar tanıdım ki… Kendisini şiire, iyiliğe, yardıma ve gençlerin gelişimine adamış nice insan gördüm. Bilgiyi, sevgiyi ve birikimini karşılıksız paylaşan insanların varlığı bana her zaman umut verdi.

İster misin sen…
İnsanın ne olduğunu
yeniden öğrenmeyi?

Bir kalbin nasıl incinip
nasıl yeniden filiz verdiğini

Mutlu ol…
Işık ol, nur ol,
dokunduğun her yüreğe
sevdanı bırak.

Bir gülüşünle çoğalsın umut,

Denize kavuşmak için
bir ırmakta akıyorum sanıyordum…
Sularımda mavi bir umut taşıyordum,
her kıvrımda seni bulur gibi oluyordum.

Meğer yol sandığım şey

Kızım…
Yirmi bir yıl önceydi.
Sen, bu evde dünyaya gözlerini açtın.
Annenin kucağından alıp
Seni ilk kez kollarıma aldığım o an,
Hâlâ dün gibi aklımda.

İlk önce arkadaşlarım giderdi benden,
bir sigara dumanı gibi dağılırdı sesleri
kahve masalarında yarım kalan gülüşler.

Sonra can dostlarım çekip giderdi,
hani omzuma başını koyup