Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Bir dostluk vardı
ekmeği bölüşür gibi,
acıyı sessizce omuzlar gibi
birbirine yaslanan.

Sen,

Her şeyi biliyorum derken
meğer ne az şey biliyormuşum…

Kitaplardan öğrendiğim ne varsa
aldım yaşamın karşısına koydum.
Bir acının önünde sustu kelimeler,

Unutursun…
Bir gün mutlaka unutursun.
Yıldızlar bile söner gökyüzünde,
gece bile sabaha yenilirken
hangi aşk kalabilir sonsuza kadar?

Biz,
Ergenekon'da
demir dağını eritip
dünyaya dağılırken vardık.

Körüğe odun taşıdık,

ÖZGÜN YENER OĞLUMA
Dinle oğlum, sana bunları bir baba yüreğiyle söylüyorum.

Seni bugüne dek hep kendi çağımın ölçüleriyle değerlendirmişim.

Oysa sen, sandığımdan çok daha derin, çok daha kıymetli bir ruha sahipsin.

MED CEZİR
Gün gelir karınca olur,
File kafa tutarsın.

Gün gelir fil olur,
Karıncadan korkarsın.

Dünya kötülerin olsun diye yaratılmadı be güzelim…
Bir çocuğun gülüşü var hâlâ
bir annenin duası,
bir işçinin nasırlı avuçlarında ekmek kokusu…

Sen de güzelsin işte, içinde taşıdığın dünya kadar.

DÖNECEĞİM(bekle beni)
Kızgın güneşin sıcaklıgı öper yüzünü
Ağaçlar gölgesinde bekle beni
Döneceğim...
Hayat denen kadehi
Bensiz içme,,

Bir gün mutluluk
Kapını çalarsa,
Ha bire bekletme kapıda.
Aç ulan yüreğini sonuna kadar.
Çünkü insanın en büyük hasreti,
Bir lokma huzur,

Dağın zirvesidir benim yuvam,
rüzgârın sert estiği,
bulutların omzuma değdiği yerde yaşarım ben.
Kartallarla dost olurum bazen,
sessizliğini dinlerim göğün.