Bir dostluk vardı
ekmeği bölüşür gibi,
acıyı sessizce omuzlar gibi
birbirine yaslanan.
Sen,
“arkadaşım” dedim ya sana,
öyle kuru bir söz değildi bu.
Bir memleket kadar derindi içimde yerin.
Yüreğimi avuçlarına bıraktım
bir çocuk teslimiyetiyle.
Al dedim,
istersen kır,
istersen sakla geceler boyunca
en kuytu yerinde kalbinin.
Ama unutma beni
Çünkü insan
en çok unutanların yanında üşür.
Bir gün,
gecenin tam ortasında
yüreğin sebepsiz titrerse,
bir eski türkü dokunursa içine
ve gözlerin uzaklara dalarsa,
beni düşün.
Çünkü ben,
yüreğini adak bilip
kendi canını ortaya koyan adamlardanım.
Ve bazı dostluklar vardır ki
ölüm bile ayıramaz onları.
Kayıt Tarihi : 18.12.2005 16:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
kelimelerin yetmediği yerde bize,dünyamıza kattıklarınız için sonsuz şükanlarımı sunarım efendim
saygılarımla
Tebrikler size ve o şanslı cana...
TÜM YORUMLAR (18)