Unutursun Şiiri - Muhsin Yener

Unutursun…
Bir gün mutlaka unutursun.
Yıldızlar bile söner gökyüzünde,
gece bile sabaha yenilirken
hangi aşk kalabilir sonsuza kadar?

Hayata bir kez gülümsersin,
bir çocuğun sesine,
yağmurdan sonra açan toprağa,
denize vuran akşama…
Ve bakarsın,
acı dediğin şey
avuçlarından sessizce akıp gitmiş.

O gün sana
“Hoşça kal…” deseydim eğer,
bir istasyon kalabalığında
elini son kez bırakıp dönseydim,
sen de unuturdun beni.
Belki bir şarkının içinde biraz,
belki sigara dumanında yarım kalan yüzümle…
ama unuturdun.

Çünkü insan
mecbur kaldığı şeyi öğrenir önce;
sonra alışır,
sonra susar,
sonra unutur.

Ben de unutulurdum elbet.
Bir eski fotoğraf gibi sararan,
adı anılmayan bir mevsim gibi.

Gökyüzünde kayan yıldızları da unuttuk bak,
altına sakladığımız dilekleri de…
Bir zamanlar
“olsun” diye avuç açtığımız ne varsa
şimdi uzak bir rüya gibi.

Ve hayat dediğin şey sevgilim,
biraz hatırlamaksa
çokça da unutmaktır.