Hiçbir Dilde Şiiri - Muhsin Yener

HENÜZ BİR DİLİ YOK

Hiçbir dilde söylenmemiş bir sözün,
Tam ortasında duruyorum hâlâ.
Daha doğmamış bir kelime gibi,
Hayat bekliyor dudağımın kıyısında.

İçimde adı konmamış denizler var,
Geceleri kıyılarıma vuruyorlar.
Her dalga başka bir alfabe bırakır,
Ben harflerini avuçlarımda toplarım.

Ama hiçbir kitap okumaz onları,
Hiçbir söz anlatamaz içimde olanı.
Sanki başka bir dilde yazılmışım ben,
Ve dünya bilmiyor benim alfabemi.

İçimde şarkılar var, susmayan,
Bestecisini arayan kuşlar gibi.
Göğsümde çırpınıp duruyorlar,
Ne bir notaya sığıyor ne sessizliğe.

Belki bazı şarkılar duyulmaz,
Bir insanın içinde doğar ve kalır.
Yıllar geçse de susmaz içimizde,
Kendi yankısıyla kendini anlatır.

Şiirler taşıyorum içimde,
Mürekkebi gece, kâğıdı gökyüzü.
Noktalama işaretim kalbim benim;
Durup yeniden başlaması her sözü.

Bir cümle kuruyorum, dünya
Bir anlığına yerinden oynuyor.
Sonra susuyorum, çünkü bazı sözler
Söylendiği anda küçülüyor.

Ben, henüz kimsenin söylemediği
Bir sözüm, bekleyen bir cümleyim.
Henüz hiçbir dilin çeviremediği,
Kendi sessizliğinde büyüyen şiirim.

Henüz hiçbir şarkının ezberinde
Yer bulmamış bir ezgiyim belki.
Belki de bütün mesele tam burada;
İnsanın kendinde sakladığı şeyde.

Çünkü insanın içinde bir şey vardır,
Ömrü boyunca taşır da söyleyemez.
Hiçbir dile emanet edemez onu,
Hiçbir kelime tam karşılığını veremez.

Benimki, senin adını söylemeden
Sana benzeyen bir sessizlik sadece.
Bir şiirin son dizesinde saklanan,
Ve kalbimde sana açılan bir pencere.

Muhsin Yener