Kimi selam gibi kimi kurşun gibi

Aradan çok zaman geçer bazen…
Bir yaz eksilir ömründen,
bir kış oturur omuzlarına.
Bir iki insan geçer içinden hayatın,
kimi selam gibi,
kimi kurşun gibi.

Anılar birikir sonra;
eski bir duvarın rutubeti gibi
sessizce işler insanın içine.
Acılar desen…
Onlar zaten kiracıdır yürekte,
çıksalar bile iz bırakırlar.

Gün gelir
hesaplar kapanır sanırsın,
defterler kaldırılır yüksek raflara.
“Bitti,” dersin kendi kendine.
“Her şey geçti…”

Ama hayat işte,
tam unuttum dediğin yerde
çıkar karşına.
Olmadık bir durakta,
olmadık bir sokakta,
saçma sapan bir tesadüf gibi.

Bir bakarsın…
Bir çift göz,
bir tanıdık gülüş,
bir eski cümle
vurur kapını yıllar sonra.

Sonra mı?
Sonra hiçbir şey olmaz aslında.
Olmasın zaten.

İnsan sadece gülümser.
Hani şu acıyı saklayan
ince, yorgun bir gülümseyiş vardır ya…
İşte öyle.

Çünkü yaşamak dedikleri şey,
biraz eksik kalmaktır belki de.
Bir karın ağrısı gibi taşımaktır dünyayı içinde.
Ve insan,
bütün bu hengâmenin ortasında
yine de yürümeye devam eder.