İnsan aceleye sürülmüş bir tren şimdi,
duraklarda beklemiyor artık.
Kendine soracak vakti yok:
"Nereye gidiyorum?"
"Neden yaşıyorum?"
"Kimim?"
Sabahlar bile kısaldı.
Bir kahvenin buharında
bir ömrü tartan insanlar geçti bu şehirlerden.
Şimdi saatler koşuyor,
insan nefes nefese ardından.
Ve insan,
her şeyi hızlandırdıkça,
kendinden uzaklaştı biraz daha.
Muhsin yener
Kayıt Tarihi : 6.06.2026 21:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!